Wetenschappelijk onderzoek algemeen

Neurologie en stotteren

989c817e-a017-4a03-947e-b5681254f1d8 26-LoonenOp deze site staan al veel wetenschappelijke stukjes over diverse medische aspecten van het stotteren, o.a. over farmacotherapie bij dan wel de genetica van stotteren. Nu hebben we een hoofdstuk over de neurologie ervan geschreven, en dat komt uit in een boek: ''Stuttering: Risk Factors, Public Attitudes and Impact on Psychological Well-Being''. Aan het eind staat een hypothese over de mogelijke schakel tussen genetica en neurologie bij stotteren. Het blijft nog een hypothese, maar elk model kan helpen bij de aanscherping van studies over de oorzaken – ook bij stotteren.
En wat heeft de persoon die stottert nu aan al die wetenschap? Zo werkt de wetenschap nu eenmaal: door gerichte experimenten of goed gedocumenteerde trial and error gaan we vooruit; soms (te) langzaam, maar altijd gestaag. Uiteindelijk wordt de therapie daardoor verbeterd.

Pilotstudie naar de Psychologische Impact van het MBSR-Programma

Een Pilotstudie naar de Psychologische Impact van het Mindfulness-Based Stress-Reduction Programma bij Mensen die Stotteren 
Suzanne de Veer, André Brouwers, Welko Tomic, Will J. G. Evers 
Faculteit Psychologie, Open Universiteit Nederland

Achtergrond. Mensen die stotteren ervaren dat zij worden belemmerd in het communiceren met anderen, en ondervinden hierbij stress en angst om te spreken. Het Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR) programma is in vele onderzoeken bij een grote verscheidenheid aan deelnemers succesvol gebleken in het reduceren van stress en angst. D e vraag is tot welke effecten het MBSRprogramma bij stotteraars leidt.

Lees meer...

Stotteren: effect van genen en van vroege therapie


logo NTvGdoor: Bast EJEG, Ploos van Amstel HK, Franken M-C.
Ned Tijdschr Geneeskd. 2011;155:A3514.



• Omdat bij de meeste mensen stotteren na verloop van tijd overgaat, hanteerde men tot nu toe de stelregel om af te wachten.
• Er zijn 2 belangrijke recente ontwikkelingen op het gebied van stotteren: de ontdekking van genmutaties die relevant lijken te zijn voor ontwikkelingsneurologische afwijkingen en het groeiend bewijs dat vroeg ingrijpen helpt bij de genezing.

Lees meer

}

• De gevonden gemuteerde genen zijn GNPTAB, GNPTG en NAGPA. Ze zijn betrokken bij de lysosomale afbraak.
• Gepubliceerde onderzoeksresultaten laten zien dat vroege behandeling volgens het ‘demands and capacities’-model (indirecte behandeling gericht op de omgeving van het kind) en via het ‘lidcombe’-programma (gedragstherapeutische behandeling op basis van operante conditionering) bij de meeste kinderen tot herstel van het stotteren leidt.
• Het advies is nu om gedurende 6-12 maanden gecontroleerd af te wachten om te zien of het kind in de trend van natuurlijk herstel komt en om, als dat uitblijft, gerichte therapie in te stellen.

Lees hier het volledige artikel.

Sponsors & Partners

Nederlandse Federatie Stotteren

Postbus 80
3860 AB Nijkerk
Tel. 030 - 233 33 36
Beltijden: 09:00 - 17:00

Agenda

Geen evenementen
site by AllinOneSoftware.com