| | Kort geleden hebben de Nederlandse Stottervereniging Demosthenes en de Nederlandse Vereniging voor StotterTherapie (NVST) gezamenlijk een commissie ‘Wetenschappelijk onderzoek’ ingesteld.
Onze doelen en werkwijze zijn zo geformuleerd:
- niet zelf onderzoek doen (dat is te tijdrovend) maar dit mogelijk wel initiëren.
- verslaglegging van onderzoekingen en ontwikkelingen.
- regelmatig een kort verslag over een Amerikaanse stotter-website. Ooit is onderzocht dat dit soort discussiegroepen voor 99% bestaan uit open deuren, ruzie, geldingsdrang, kortweg Spam, maar soms staan er wel grappige dingen in.
- deze bijdragen moeten zinnig en leesbaar zijn voor beide doelgroepen, en worden daarop door de leden gecontroleerd.
- weergave in druk vraagt teveel papier, en iedereen heeft eigenlijk wel een internet aansluiting. Onze bijdragen zijn aangekondigd in de twee contactbladen, namelijk "Update" voor Demosthenes en de website van de NVST respectievelijk.
- De eerste bijdrage (van Bert Bast) is hieronder leesbaar. We horen graag of onze actie op prijs wordt gesteld en wellicht kan worden verbeterd.
Zoals in het inleidend stukje hierbovenal vermeld is, is de hierboven genoemde site eigenlijk voor het grootste gedeelte te beschouwen als spam. Per week verschijnen er meer dan 100 mailtjes op deze site en bij printen van dit alles zou er een behoorlijk dennenwoud doorheen gedraaid worden. Ik kan het eigenlijk ook niet aanraden om je op deze site te abonneren; hij is vol met geldingsdrang, open deuren en uiterst individuele expressies van individuele emoties. De hele website wordt door een stuk of 10 trouwe leden volgeschreven, die zoals blijkt uit de tijdstippen van de mails ook continue on-line zitten. Grappige quote: You are absolutely right in what you say about the
>internet being The Place for stammerers. Toch vind ik er wel aardige dingen in staan, en ik zal proberen die met enige regelmaat aan te halen. Soms schrijf ik aan het eind van de samenvatting enig eigen commentaar, aangegeven als (BB: …). In deze bijdrage gaat het o.a. over:
Acceptatie:‘By embracing stuttering I confronted and disarmed it.’ Dit is de conclusie van een heel verhaal. De auteur (Joe) beschrijft hoe hij vaak onbewust gekozen had om iets te doen of juist na te laten vanwege het stotteren, en hij realiseerde zich: zou ik dat zonder het stotteren ook doen of nalaten. Hij dacht dan: dat laat ik toch maar niet zo met me gebeuren, en hij besloot daarna om wèl de telefoon op te pakken, sprak bewust wèl over zijn stotteren, ging bewust wel stotteren als hij daardoor die hele heftige bijverschijnselen (hoofdschudden, lichaamskrampen) kon voorkomen.
Discriminatie: Dit is in de USA een belangrijke zaak, en het is verboden volgens de Americans with Disabilities Act (ADA). Stotteraars waren blij en meenden onder aanhaling van deze wet bij geen enkele baan te kunnen worden geweigerd, tot het Hof besliste dat stotteren geen handicap was in de zin van de ADA. De wet werd daarop verruimd, en zou stotteren wel insluiten, tenzij we het zelf helemaal versjteren. En inderdaad, als de werkgever een andere redenen heef bij de weigering van aanname, kunnen we geen beroep op die wet doen, en als we zelf ons van het stotteren niets van aantrekken, hebben we geen handicap. (BB: En toen volgde een verhaal over een (stotterende) rechter die in een hogere nominatie niet werd benoemd, maar was het nu omdat hij stotterde, oerconservatief was (wat weer werd bestreden), zwart of weet ik welke andere minderheid dan ook?). In een commentaar schrijft een zekere Lane over haar ervaring met een leerling, die zich beklaagde dat hij vanwege het stotteren niet werd aangenomen. Lane kon hem overhalen om bij een volgende sollicitatie schone kleren, goed geveterde schoenen aan te trekken in plaats van zijn normale vodden, en zowaar, hij werd aangenomen. (BB: helaas weten wij het vervolg van zijn loopbaan niet).
Wondermiddelen: David schrijft dat als er een wonderpil tegen stotteren bestaat, hij hem zeker zal nemen. Een zekere Ken antwoordt dat die bestaat: $ 1.000.000 en een enkele reis Tahiti. (BB: zelfs in dit paradijs is de schilder Gauguin aan drank ten onder gegaan. Zie verder ook hieronder: reclame en genezing).
Genezing: ja wat is dat eigenlijk, en komt het wel voor bij volwassen stotteraars? Joe veronderstelt dat het weinig voorkomt dat volwassen chronische stotteraars echt genezen (‘cured stutterer’). Hij beschouwt zich zelf als een ‘recovered stutterer’, dwz hersteld, in de zin dat door aanpassingen van gedrag, acceptatie, ondersteuning, het stotteren niet meer die impact heeft als vroeger. Toen die acceptatie er eenmaal was, kwam de grotere vloeiendheid er als vanzelf. (BB: taalkundig is er ook verschil tussen ‘cured’, waarbij de patiënt als het ware passief door de behandelaar genezen is, en ‘recovered’, waarbij de patiënt zich zelf (o.a. op basis van adviezen van behandelaars) actief hersteld heeft).
Early intervention (vroeg ingrijpen bij jeugdig stotteren), helpt dat?: Verschillende studies worden aangehaald om dat te ondersteunen, bv Riley and Riley (1984) die een succespercentage geven van 82%. Bij Meyers en Woodford (iets jongere kinderen) is dat 100%, terwijl dat zij dat in een andere studie (Fosnot, 1997) in dezelfde leeftijd (preschool) als 91% opgeven. In ongeveer dezelfde populatie ziet Starkweather een resultaat van 95%, Onslow (2000) 99%, Hunter (2005) 98,5%, en Manson 94%. Het Engelse Michael Palin Centre (ja, die van A Fish Called Wanda) claimt een succespercentage van 90%. (BB: dit alles moet wel gezien worden tegen de achtergrond van een spontaan herstel van stotteren op die leeftijd in 80% van de gevallen in de algehele populatie. De cijfers van dit spontane of natuurlijk herstel bij kinderen van wie de ouders ongerust zijn en hulp gaan vragen, kennen we niet. Dit alles geeft aan, hoe moeilijk het is om exacte succespercentages te geven).
De behoefte om door iedereen aardig gevonden te worden. Gunars is als psycholoog op stotteren gepromoveerd. en legt nadruk op de rational emotive behavior therapy (REBT (BB: ruwweg geformuleerd als: stop wat begrip in je emotie, en verander zo je gedrag). Ik vond er aardige noties in; wat vinden jullie van deze?
Iedereen wil aardig gevonden worden; dat is een overblijfsel uit de tijd dat ook mensen als bv. wolven in roedels leefden. Iedereen die niet werd geaccepteerd, bleef achter en ging ten onder. De maatschappij is echter veranderd; terwijl de behoefte om erbij te horen en door iedereen aardig gevonden te worden nog steeds een grote kracht in ons leven vormt, is dit voor het individu niet meer van essentieel levensbelang. Omgekeerd zelfs, bij stotteraars kan deze behoefte juist aanleiding geven om niet op te vallen, situaties te vermijden, en in een neerwaartse spiraal te komen. Realiseer je dat en ga dit met REBT te lijf!
Wat moeten onderwijzers weten?: Alex beschrijft hoe hij als schooljongetje bij een spreekbeurt al stotterend door de grond ging, en pleit voor nieuwe initiatieven bij de voorlichting van onderwijskrachten om beter om te gaan met stotteren, ja zelfs met handicaps in het algemeen. Een zeker Alan antwoordt dat de British Stammering Association (BSA) zo bv. CD’s met een voorlichting programma op scholen heeft verspreid (BB: zoals in Nederland door de NFS wordt gedaan). Maar hij benadrukt ook dat dit niet voldoende kan zijn: er komen altijd weer nieuwe leerkrachten en o.a. door de economische crisis is de bereidheid om dit soort acties te subsidiëren aan het afnemen. Uiteindelijk zullen wij zelf (en bij schoolkinderen, ook onze ouders) voor een belangrijk deel moeten bijdragen aan een goed klimaat voor de gewenste open omgang met dit probleem.
Reclame voor stottertherapie?: Reclame voor medisch handelen moet aan strikte normen voldoen – de therapeutische claims moeten onderbouwd kunnen worden. (BB: Overigens is er hierbij nog een verschil tussen de meer agressieve en op de patiënt gerichte reclame in de USA, vergeleken met de meer ingehouden en op de behandelaar gerichte reclame in Engeland.) Afgezien van al deze algemene normen en daarbij ook optredende culturele verschillen, lijkt stotteren niet als een medisch probleem (met alle genoemde waarborgen) beschouwd te worden, en het riedelt ook op Google van reclame voor wondertherapieën tegen stotteren. In Engeland echter heeft de BSA (zie vorig hoofdje) aan Google duidelijk gemaakt dat stotteren niet te genezen (zie hoofdje genezing hierboven) is. Op basis daarvan gaat Google (of heeft het al gedaan) reclames voor stottertherapieën nu weigeren volgens hun algemeen beleid over wondertherapieën.
Communicatievaardigheden: Stel je het volgende experiment voor: twee mensen zitten in een kamer op twee stoelen met de ruggen naar elkaar toe. Ze lezen beiden elkaar een verhaal voor, en proberen dat daarna voor elkaar te reproduceren. Nu draaien ze de stoelen om zodat ze elkaar kunnen zien, en het experiment wordt herhaald. Wanneer denk je dat het gereproduceerde verhaal het meest overeenkomt met het eerder vertelde verhaal? Juist, in de tweede situatie. De boodschap is duidelijk: communicatie gaat niet alleen over woorden, maar ook over ogen, lichaamstaal, gebaren enz. (BB: Er wordt zelfs wel gezegd dat deze body language 80% van onze communicatie uitmaakt. Kijk elkaar aan, wees vriendelijk, dan struikelt de ander minder over onze woorden).
Leven met stotteren: Een zekere Norbert schrijft: ‘Stammering, once we are adults, is our lifelong companion. Like our parents, our upbringing, our education, our experiences, it shapes us and forms and defines who we are. This is not something that is susceptible to a cure. We may reach a stage where it no longer hinders, or binds us. But we can no more be "cured" of it than we can be cured of our childhood. Zie ook: acceptatie, genezing.
| |
