|
|
| Wat zijn normale- wat abnormale onvloeiendheden? | 
|  | | | Normale onvloeiendheden:
on-effenheden die elke spreker in zijn/ haar spreken heeft, zoals: onderbrekingen, stopwoordjes, herhalingen, opnieuw beginnen etc.
Abnormale onvloeiendheden:
het herherherhalen, vvvvvvverlengen en blokkades die de eenheid van een woord doorbreken. | | | | 
| | 
|
| Mijn kind wordt tweetalig opgevoed. Is dit van invloed op zijn stotteren? |
| | | | Wanneer tweetaligheid duidelijk gekoppeld is aan de persoon, hoeft dit geen probleem te zijn voor het kind, als het kind voldoende taal ter beschikking heeft. Wanneer er een familiaire predispositie voor stotteren is, bekijken waar eventuele communicatieve druk ligt, die verminderd kan worden.
Twee- of meertaligheid is meestal geen keuze maar een feit. Op zichzelf is het geen probleem om op te groeien met meer dan een taal. Het kan juist een voordeel zijn voor kinderen als zij jong meer dan een taal leren spreken. Er zijn sterke aanwijzingen dat sommige aspecten van de ontwikkeling er zelfs door worden bevorderd. Tweetalige kinderen worden zich bijvoorbeeld eerder bewust van taalverschijnselen, door het wisselen van taal. Zij kunnen al heel vroeg bewust met taal en taalverschillen omgaan.
Opgroeien met meer dan een taal is echter alleen een voordeel als de omstandigheden gunstig zijn, namelijk als de verschillende talen goed worden aangeboden (en niet gebroken), als het kind een normaal verstand heeft, als het goed hoort, als het verder geen ontwikkelingsproblemen of handicaps heeft en als de omgeving veilig en stimulerend voor de ontwikkeling is. Tweetaligheid kan een complicerende factor worden als deze gunstige condities ontbreken. Echt ingewikkeld wordt het voor een opgroeiend kind als de ouders en de broers en zusjes thuis steeds Nederlands en een andere taal door elkaar spreken. De best mogelijke oplossing is om dan ten minste te zorgen voor enige regelmaat: de ene taal wordt op die momenten gesproken en de andere taal op de andere momenten. Het is voor een jong kind heel beangstigend als het ineens in een omgeving is waar het niet begrijpt wat men zegt en waar men het kind ook niet begrijpt. | | | |
| |
|
| Kan stotteren overgaan? |
| | | | Bij 5% van de bevolking komt stotteren in de kinderleeftijd voor (incidence), bij 1% (prevalence) ontwikkelt het zich tot een min of meer blijvende stoornis - gevestigd stotteren - van licht tot ernstig. Voor de laatste categorie heeft therapie een tijdelijk of blijvend effect, afhankelijk van vele factoren. Terugval komt bij (ernstig) stotteren veel voor.
Bij jonge stotterende kinderen is er binnen de eerste 2 jaar na het ontstaan van het stotteren nog een kans op herstel. Hoe langer het kind stottert, hoe kleiner deze kans wordt.
In de praktijk blijkt dat eerder gevolgde therapieën in een latere levensfase hun vruchten kunnen afwerpen, als opnieuw dezelfde of een andere therapie wordt gevolgd. | | | |
| |
|
| Wat is de oorzaak van stotteren? |
| | | | Er is niet één specifieke oorzaak te noemen.
Spreken is een ingewikkeld proces van timing en coördinatie van ademhaling en veel spieren en spiertjes, gestuurd door de hersenen.
In dit ingewikkelde proces gaat bij iedereen wel eens iets mis, maar bij iemand die stottert is er sprake van een stoornis in de timing en coördinatie van dit proces.
Gebrek aan taalvaardigheden en concentratie kunnen eveneens een rol spelen bij het aanleerproces van (afwijkend) spreekgedrag.
Er is altijd een aanlegfactor (talent!), die niet erfelijk hoeft te zijn. Er is meer kans op de ontwikkeling van stotteren als stotteren in de familie voorkomt. | | | |
| |
|
| Over broddelen |
| | | | Broddelen is een stoornis in het spreken, die zich uit als een niet-vloeiende of a-ritmische, moeilijk verstaanbare spraak. Opvallend zijn een slappe uitspraak, een hoog spreektempo, het ineenschuiven van woorden (bijvoorbeeld 'duilijk' in plaats van 'duidelijk'), stopwoordjes, snelle woorden klankherhalingen, en moeilijkheden met het formuleren van gedachten, ook schriftelijk. Het spreken is niet op de luisteraar gericht, en deze zal dan ook vaak reageren met "Wat zeg je?". De spreker weet wel dat er iets mis is met zijn spreken, maar hij weet niet wat. Broddelen is dus als een stoornis in de communicatie te beschouwen. Hoewel broddelen soms op stotteren lijkt, is het hiermee niet te vergelijken. De oorzaak van broddelen is terug te voeren op een onvoldoende rijping van het centraal zenuwstelsel. De spraak- en taalontwikkeling verloopt daardoor niet evenwichtig. De volle omvang van het probleem wordt pas duidelijk rond de zevenjarige leeftijd, als de periode van de spraak- en taalontwikkeling voltooid is. Op latere leeftijd kan broddelen het carrièrepatroon nadelig beïnvloeden, wanneer hogere eisen aan de spreekvaardigheid gesteld worden.
Wat doet de logopedist?
Broddelen wordt behandeld door de logopedist; deze is deskundig op het gebied van de spraak en de taal. Tijdige hulp verkleint de kans op communicatieproblemen. Bij kinderen kan de logopedische behandeling in overleg en in samenwerking met bijvoorbeeld een remedial teacher geboden worden. De behandeling is er op gericht om latere problemen te voorkomen. Dit zal vooral gebeuren bij zogenaamde risicokinderen: kinderen bij wie een late of vertraagde spraakontwikkeling wordt geconstateerd, en bij wie broddelen in de familie voorkomt. Ook kinderen met lees- en spellingproblemen kunnen hierbij horen.
Bij (jong)volwassenen richt de behandeling zich vooral op confrontatie met de eigen spraak, uitspraaktraining, aandacht voor de lettergrepen, training in correct formuleren en ritme- en intonatietraining. Het resultaat van de behandeling hangt, naast de ernst van het broddelen, af van doorzettingsvermogen en motivatie. Het onderzoek en de behandeling van broddelen worden als regel vergoed door het ziekenfonds en vrijwel elke particuliere ziektekostenverzekeraar, mits wordt verwezen door huisarts of medisch specialist. | | | |
| |
|
| Wat is stotteren? |
| | | | Stotteren is niet-vloeiend spreken: een verzameling van hoorbare, soms zichtbare en vaak ook verborgen symptomen, die per situatie kunnen verschillen.
De symptomen zijn habitueel (een gewoonte) en te onderscheiden van 'normale' niet-vloeiendheden.
Hoorbare symptomen kunnen zijn: herhalingen, verlengingen en blokkades.
Zichtbare symptomen kunnen zijn: meebewegingen in het gezicht of van ledematen; aan spreken gekoppelde 'tics'.
Verborgen symptomen: spreekangst, stotterangst, vermijden van spreeksituaties (sociale angst), minderwaardig voelen, schaamte, depressies.Vooral de verborgen symptomen kunnen leiden tot leerproblemen, minder presteren, psycho-sociale problematiek.
Mensen die stotteren vormen geen homogene groep. Ieder heeft zijn eigen specifieke verzameling symptomen, die zelfs niet onder alle omstandigheden gelijk zijn, afhankelijk van stressfactoren. Bij elk individu liggen de accenten weer anders.
| | | |
| |
|
| Is stotteren erfelijk? |
| | | | Kinderen met een stotterende vader of moeder lopen een grotere kans om te gaan stotteren. Gewoonlijk is die kans 5%, maar als een van de ouders stottert is de kans ongeveer 25%. Dat wil nog niet zeggen, dat als een kind begint te stotteren, het ook zeker blijft stotteren. Vaak verdwijnt stotteren ook weer, door de juiste maatregelen van de ouders, door therapie of gewoon zomaar?.. moeder natuur werkt mee. (bron t.t.t.t.tijd voor stotter preventie VSN) | | | |
| |
|
|
|
|
