Demosthenes

StotterCafé Nederland

Het initiatief om stotterend Nederland en iedereen met belangstelling voor stotteren een plaats te bieden voor ontmoeting!

Ga naar de website

Demosthenes

Demosthenes

alles voor en over personen die stotteren

Ga naar de website

NVST

NVST

alles voor en over stottertherapeuten

Ga naar de website

Te snel voor woorden

Te snel voor woorden

alles over broddelen

Ga naar de website

Zal ik eens iets verklappen? Eigenlijk heb ik een behoorlijke hekel aan stottertherapeuten.
Misschien is de website van de StotterFonds daarvoor niet de meest geëigende plaats, maar eigenlijk heb ik een behoorlijke hekel aan stottertherapeuten. Dat heeft zo zijn redenen en er zijn een aantal ontmoetingen aan vooraf gegaan. Vroeger was ik een zware stotteraar. Maar ach, die tijd heb ik gelukkig achter de rug. Toen ik puberde, een jaar of vijftien geleden, stotterde ik enorm. Geen woord kon ik uitbrengen zonder gestamel. Blokkade volgde op blokkade, ogen knipperend als een op hol geslagen stroboscoop en mijn achterhoofd bevond zich voortdurend in een verkrampte houding in mijn nek, alsof daar de redding te vinden was om uit die blokkades te raken.

Als schoolgaand jochie was ik twintig jaar geleden aangewezen op de schoollogopedist. Zat ik daar met twee houten stokjes een vierkwartsmaat te tikken om in een vloeiend spreekritme te komen. Tussen een meisje met aangeboren heesheid en een jongetje dat een hazenlip had, want mijn logopedist was van vele markten thuis. Het was allemaal erg goedbedoeld, maar verre van ideaal. Zelfs tamelijk onnozel, als ik eraan terugdenk. Laten we hopen dat de huidige generatie stotterende kinderen een adequatere behandeling krijgt. 

Toen ik omstreeks mijn zestiende de Doetinchemse methode volgde, zag ik het licht. Niet dat ik in eerste instantie zoveel ben opschoten ben met die therapie, - dat kwam al dan niet onbedoeld pas veel later - maar ik kwam in aanraking met een hulpverlener die zo overtuigd van eigen handelen en gelijk was, dat die therapeut in mijn verwrongen perceptie het archetype van de stottertherapeut werd. Dwars en standvastig. Niets stond ter discussie, niets kon worden besproken en nergens kon aan worden getwijfeld. Alles was nu eenmaal omdat het zo was. Aan de fundamenten van de therapeutische beginselen kon niet worden getornd en de mondigheid en onfeilbare inzichten van de leiding stonden centraal. Al snel had ik daar schoon genoeg van. In de vierde cursusweek smeerde ik 'm, op zoek naar een stottertherapeut met wie het wel klikte.

Ook bij de commerciële concurrenten uit die tijd ontwaarde ik nare karaktertrekken. Wat ik allemaal in het wild vond? De befaamde therapie waarmee je door middel van klanksturing binnen vier dagen vloeiend spreekt. De cursusleider van die methode scheen van oorsprong een elektromonteur of iets dergelijks te zijn, en dat kon ik alleen maar toejuichen. Wie haperende radio?s weer aan de praat krijgt, is wat mij betreft voldoende gekwalificeerd om zijn vaardigheden ook eens op stotteraars uit te proberen. Dat is boven iedere twijfel verheven. Nou ja, het gezever over letters en woorden die je als stotteraar voor je schijnt te zien en waarvoor je angsten hebt, hing me al gauw de keel uit. Ik zag helemaal geen gemarkeerde woorden en letters voor me. Het enige wat ik zag, was een dwarse cursusleider die het verschil niet begreep tussen een hoorbare klank en de schriftelijke representatie daarvan: de letter. Al snel nam ik dan ook de benen, met de ijdele hoop dat deze cursusleider tot nieuwe inzichten zou komen.

Ook volgde ik in die tijd een proeflesje bij de flankenmethode van de operazanger zaliger. Wie het podium heeft gedeeld met Maria Callas en Ben - de clown - Cramer als huisvriend heeft, kan nog best iets zinnigs te vertellen hebben. Ik ben de laatste die dat zal ontkennen. Van het verhaal over het stuiterend middenrif werd ik niet veel wijzer. Al snel werd verwezen naar allerlei wetenschappelijke onderzoeken waar trouwens zwart op wit stond dat het niet duidelijk is of dat verstoorde middenrif oorzaak of gevolg van stotteren is. Toen ik vroeg naar de resultaten van de methode werd er handig op een ander onderwerp overgeschakeld. Het lukte me niet meer om de onderwerpen 'teleurstelling', 'geld' en 'bodemloze putten', drie begrippen die erg vaak worden gebruikt in het discours van afhakers van deze cursus, aan de orde te stellen. Nog voor het uur voorbij was, peerde ik 'm al.

Teleurgesteld in wat ik vond, ben ik definitief afgehaakt. Laten we hopen dat een nieuwe generatie stottertherapeuten wat meer openstaat voor een reflectie op haar eigen handelen. Toch put ik ook iets positiefs uit mijn ontmoetingen met mensen die zich geroepen voelen ons stotteraars te helpen. Op grond van mijn tamelijk rare ervaringen met hen heb ik besloten wie voor mij de beste stottertherapeut is. Dat is die therapeut die zichzelf overbodig heeft gemaakt. Alle lof gaat wat mij betreft dan ook uit naar bovenstaande therapeuten. Voor mij waren jullie een lichtend voorbeeld. Aan mijn lijf komen jullie dan ook niet meer.
Ik denk dat het inzicht dat je als stotteraar grotendeels alles zelf moet doen, een groot goed is. Leef, doe je mond open, kom op voor jezelf, wees desnoods brutaal en laat niet over je heen lopen. Maar, laat je vooral niet door mij tegenhouden om een therapietje te volgen. Vraag je therapeut dan wel het hemd van het lijf. Ik heb godzijdank geen therapeuten meer nodig. Ik ben er voorgoed van genezen. Sinds een paar jaar dop ik met veel genoegen mijn eigen boontjes. En het spreken gaat beter dan ooit.

Luc van Aalten

Media

Bekijk stotteren in de media

Blijf op de hoogte

Brochures, posters en boeken

Bestel of download gratis

Sponsors en partners

DTFonds
DTFonds
Cultuur Fonds
Demosthenes
NVST
InternetDiensten Nederland