Hallo, luister je wel, ik stotter hoor!
-
Auteur:
Vandaag in het stottertherapie-uurtje de opdracht om mijn buurman te laten weten dat ik stotter, middels een “simpel” telefoontje.
Al jaren gaat het prima, toch? Vermijden: een dik arsenaal aan synoniemen binnen een fractie van een seconde paraat, zonder het gebruik van boek of internet. Als automatismen erin geslepen, vaak vijf à zes stappen/zinnen vooruit denkend. Komt er mogelijk een lastig woord of vraag, dan anticipeer ik daar al geruime tijd van tevoren op om dit te ondervangen of te sturen naar de richting die ik wil. Ik hoef er vaak niet eens over te denken, het gaat al jaren op de volautomatische piloot, maar het vreet wel energie.
Niet geplande paden leveren de mooiste vergezichten
-
Auteur:
‘De binnenkant van de vrucht zijn mijn emoties en gedachten. Hoe meer ik stotter, hoe dikker de schil wordt, dus hoe minder ik mijn gevoelens laat zien’.
Op een maandagavond druppelden ze binnen. Mobiele telefoon nog aan het oor of wat gespannen om zich heen kijkend. Vier strak geklede meiden en vijf jongens met hun spijkerbroek nonchalant op de heupen. Het was de eerste bijeenkomst van de ‘jongerenstottergroep’. Het thema van deze avond was: ‘elkaar en elkaars stotteren leren kennen’. Ook konden de jongeren aangeven wat ze verwachtten en wensten van en in de groep.
De client van Leonoor Oonk
-
Auteur:
Het jongetje, Kasper, werd aangemeld met stotterproblemen. Hij was vier jaar en stotterde heftig, met daarnaast ook nog vloeiende momenten.
Het stotteren van Kasper vertoonde gespannen herhalingen en blokkades. Hij werd rood als hij begon te stotteren en was zich duidelijk bewust dat het spreken moeilijk voor hem was. Zijn ouders bevestigden dat beeld. 's Avonds voor het slapen gaan, vroeg Kasper soms aan zijn moeder: "Mamma, waarom kan ik niet goed praten?". Ook zag zijn moeder hem wel eens stilletjes in een hoekje woordjes oefenen.
.png)
