Autonoom Manifest
-
Auteur:
Zal ik eens iets verklappen? Eigenlijk heb ik een behoorlijke hekel aan stottertherapeuten.
Misschien is de website van de StotterFonds daarvoor niet de meest geëigende plaats, maar eigenlijk heb ik een behoorlijke hekel aan stottertherapeuten. Dat heeft zo zijn redenen en er zijn een aantal ontmoetingen aan vooraf gegaan. Vroeger was ik een zware stotteraar. Maar ach, die tijd heb ik gelukkig achter de rug. Toen ik puberde, een jaar of vijftien geleden, stotterde ik enorm. Geen woord kon ik uitbrengen zonder gestamel. Blokkade volgde op blokkade, ogen knipperend als een op hol geslagen stroboscoop en mijn achterhoofd bevond zich voortdurend in een verkrampte houding in mijn nek, alsof daar de redding te vinden was om uit die blokkades te raken.
Loes
-
Auteur:
Als stotterende vader van een kleuterdochter sta ik extra angsten uit. Ik heb liever niet dat mijn dochter met dezelfde handicap wordt behept als ikzelf.
Als vader van een kleuterdochter sta je geregeld allerlei angsten uit. Bij het minste of geringste wolvengehuil dat van buiten komt, sterf je duizend doden. Wat zou die wildebras nu weer overkomen zijn? Zou ze net als die ene keer toen ze dacht dat ze kon vliegen als een elfje, uit een boom gekukeld zijn en een gat in haar hoofdje hebben gevallen? Zou ze weer eens over een loszittende schoenveter zijn gestruikeld en met een lelijke wond aan haar knie, ontroostbaar het huis binnenstrompelen?
Wildplassen
-
Auteur:
Gewoon mijn vinger opsteken en vragen is buiten kijf, ik stotter immers en ken vreselijke schaamte.
Een oude klassenfoto in zwart-wit, sluimerende herinneringen banen zich een weg naar bewustzijn; emoties spoelen op de stranden van mijn gedachten. Ik bevind me weer in het klaslokaal van juffrouw Kloes, een tanige vrouw met een blik die gezag uitstraalt, me weer dat jochie van amper zes voelend dat zijn eerste schreden heeft gezet in de wereld van de grote school. Ik kijk op de foto. Toch zit ik zelfverzekerd in de bank, vól zelfvertrouwen blik ik in de camera! Louter bekende gezichten om mij heen: Ruurd Gareidus, Danny van der Vaart, achter me Johnny Stet. Wilfred Ooster met z'n flaporen. Wie kan Marianne Huisman en Anita Bruin vergeten, ik verloor van ze met vechten! Mijn diepste ik vraagt zich opeens iets af, "Is de foto een farce? Zit ik daar niet zo zelfverzekerd?"
.png)
