Buitenlandse folders
Demosthenes

StotterCafé Nederland

Het initiatief om stotterend Nederland en iedereen met belangstelling voor stotteren een plaats te bieden voor ontmoeting!

Ga naar de website

Demosthenes

Demosthenes

alles voor en over personen die stotteren

Ga naar de website

NVST

NVST

alles voor en over stottertherapeuten

Ga naar de website

 Ik was vroeger altijd bang om in de achtbaan te gaan. Toen ik heel jong was ging ik gewoon niet, overhalen had geen zin, ik ging echt niet in de hoge snelle achtbaan die óók nog eens over de kop gaat. Het maakte dus niet uit in welk pretpark we waren, ik was al snel degene die achterbleef en de tassen bewaakte. Op latere leeftijd vond ik het weleens tijd dat ik ook maar een keer in de achtbaan moest. Al die verhalen over hoe leuk, hoe snel, of hoe hoog de achtbaan was, wilde ik ook een keer ervaren, meemaken, voelen in mijn lichaam. Dus toen ging ik een keer met een schoolreisje mee in de Goliath in Walibi. Voor degenen die nog nooit in de Goliath geweest zijn, de Goliath is een groen met paarse (als iets indruk maakt, neem ik vooral de kleuren in me op) , grote, hoge achtbaan die niet over de kop gaat. Ja dat lees je goed, hij gaat niet over de kop, dat was wat mij overhaalde om er toch in te gaan. Dus net als iedereen rende ik naar de wachtrij van de achtbaan en sloot keurig achteraan in de rij. Toen kwam het zenuwachtige gevoel. Ik was bang voor de hoogten en voor de snelheid die de achtbaan ging maken. Ondanks mijn angst wilde ik heel graag in de achtbaan. Ik wilde het achtbaangevoel een keer hebben meegemaakt. Maar ik wilde een keer niet degene zijn die achterbleef bij de tassen, noem het groepsdruk, ik wilde niet afgaan bij mijn klasgenoten.

JoeyVoorstellen ... Het voelt altijd als een soort sollicitatie, maar daar komt ie dan. Ik ben Joey en heb al vanaf dat ik kon spreken een stotterdiploma. Zo, dat is uit de weg. Stotteren is iets waar ik dagelijks mee te maken heb, maar ondertussen kan ik zeggen dat ik er voor 95% geen last meer van heb. Soms heb je de behoefte om ervaringen van anderen te lezen, zodat je weet dat je niet de enige bent. Geloof me, ik ken dat. Het moment dat ik die behoefte had, merkte ik dat Google mij vooral therapeutische websites toewierp. Nee, ik wilde echte verhalen. Geen gespecialiseerde dokter die mij vertelt hoe of wat. Het is voor velen ook niet makkelijk om maar eventjes je ‘stotterstruggles’ op straat te gooien. 

Jarenlang is stotteren voor mij een probleem geweest, ook al is het iets dat ik sinds mijn kinderjaren doe. Als kind viel het me nooit zo op, maar met name op de middelbare school leverde het de nodige plagerijen, pesterijen en pijnlijke momenten op. Ik deed nauwelijks mijn mond open, niet in de klas en niet op het plein. Laat staan dat ik een meisje durfde aan te spreken. Pas op de universiteit kwam daar verandering in. De sfeer was anders, ik hoefde me niet te verantwoorden tegenover anderen voor mijn manier van spreken.

Media

Bekijk stotteren in de media

Blijf op de hoogte

Brochures, posters en boeken

Bestel of download gratis

Sponsors en partners

DTFonds
DTFonds
Cultuur Fonds
Demosthenes
NVST
InternetDiensten Nederland