Buitenlandse folders
Demosthenes

Demosthenes

alles voor en over personen die stotteren

Ga naar de website

NVST

NVST

alles voor en over stottertherapeuten

Ga naar de website

 Een hart onder de riem voor therapeuten 

Ik liep deze week mijn oude logopediste Marjon Bremer in de buurtsupermarkt tegen het lijf. Als vanzelfsprekend tik ik haar aan en kijk ik haar verrast aan, na een paar tellen herkent ze mij ook en spreekt zelfs mijn naam correct uit: Zineb. Heel gek zo’n ontmoeting, vertrouwd en nabij maar tegelijkertijd voel ik ook de afstand die ik heb afgelegd sinds de laatste keer dat ik haar in de logopediepraktijk bezocht, zo’n 10 jaar terug. Marjon vertelde mij dat ze zich het moment dat we samen een presentatie over stotteren voor mijn klas gaven nog goed herinnert. We verbaasden ons over het feit dat ik dat toen nodig had, dat zij samen met mij de presentatie gaf. Alleen durfde ik dat toen niet. 

In juli  2018 was het wereldstottercongres in Hiroshima, Japan. Het was de StotterFonds in het groot; verenigingen voor therapeuten en voor mensen die stotteren organiseerden het congres namelijk samen.

De Japanse patiëntenvereniging Genyukai was als medeorganisator duidelijk aanwezig. Ze hebben voor de gelegenheid een aantal ervaringsverhalen over stotteren in Japan vertaald naar het Engels. De mooie verhalen laten aanzienlijke verschillen zien tussen Japan en Nederland.

De Japanse maatschappij is er één waar het individu niet teveel op wil of mag vallen. Het delen van gevoelens zou de harmonie kunnen schaden, dus kan beter niet gedaan worden. In dat licht is het lastig aan het stotteren te werken. Tegelijk is het voor de hand liggend dat mensen die stotteren wat vaker voor de samenleving verborgen worden.

Ja, dan sta je daar in de rij voor het loket op het station om een kaartje te kopen om naar je verloofde te gaan. Je maakt je al druk en oefent alvast wat je gaat zeggen. Graag een enkeltje naar DDDDDD, Arnhem. Ik moest naar Doetinchem, maar het werd Arnhem. Daarna zou ik wel verder zien. Bij Arnhem kocht ik soms een kaartje naar Doetinchem, maar vaker reisde ik “zwart” (sorry) omdat ik het woord Doetinchem niet kon uitspreken. Dan ging ik naar mijn verloofde (dat was in die tijd zo) en werd door LLLL.>  Lineke opgehaald.
Toen Lineke als hulp in de huishouding voor het eerst bij ons kwam haalde ik haar op van het station. Ik had een half jaar mijn rijbewijs, dus mijn vader vertrouwde de auto  mij wel toe. Mijn acht jarige jongere broertje ging mee. In de auto zei hij spontaan:” Peter is de enige van de familie die stottert”. Ik was daar niet blij mee, kunt u begrijpen.

Bekijk stotteren in de media

Bekijk clips en video's, beluister podcasts, lees columns en interviews in onze mediarubriek

Blijf op de hoogte

Bestel brochures, posters en boeken

Boeken, folders, brochures en posters bestel of download je in onze webshop

Sponsors en partners

DTFonds
DTFonds
Cultuur Fonds
Demosthenes
NVST
InternetDiensten Nederland